Malarstwo Polskie Surrealistyczne
Znalazłam ciekawą stronę o polskich malarzach współczesnych tworzących w nurcie surrealizmu. Zebrano na niej kilka najciekawszych nazwisk, wybitnych przedstawicieli tego kierunku. Przytaczam cytat ze strony, ponieważ jest to ciekawe stwierdzenie i trafnie definiuje to co się dzieje w sztuce współczesnej.
“W naszych czasach trzeba mieć odwagę, aby uprawiać klasyczny, warsztatowy realizm a co dopiero wplatać weń wątki nadnaturalne czy też fantastyczne i mitologiczne.
Beksiński, mimo iż osiągnął międzynarodowe uznanie i doczekał się wielu kontynuatorów swego zamysłu twórczego na całym świecie, do samej śmierci spotykał się z miażdżącą krytyką rodzimych recenzentów.
W obliczu zalewającego nas „spamu” w sztuce, promocji pseudoartystycznego kiczu i miernoty przejawy malarstwa warsztatowego są prawdziwym skarbem.
Prezentowany jest tylko drobny wycinek twórczości artystów: Zdzisława Beksińskiego, Jarosława Kukowskiego, Piotra Naliwajki, Rafała Olbińskiego, Tomka Sętowskiego, Wojciecha Siudmaka oraz Jacka Yerki, dlatego zachęcam do obejrzenia stron oficjalnych oraz innych prezentujących malarstwo ww. artystów.”
Zdzisław Beksiński
Jarosław Kukowski Teletubisie
Tomasz Sętowski Malarz i modelka
Jacek Yerka
Surrealizm – kierunek w sztuce powstały w 1924 we Francji. W założeniach miał to być bunt przeciw klasycyzmowi, realizmowi, empiryzmowi, racjonalizmowi, utylitaryzmowi i konwencjom w sztuce. Teoretykiem tego nurtu był filozof i poeta André Breton. Rok po ogłoszeniu Manifestu surrealistycznego, w 1925 odbyła się pierwsza wystawa. Od 1924 grupa surrealistów wydawała pismo “Rewolucja surrealistyczna”. Jako istotną inspirację dla dzieł surrealistów przyjmuje się malarstwo Hieronima Boscha, żyjącego na przełomie XV i XVI wieku. Ponadto korzystali oni z doświadczeń dadaizmu. Celem ich działania było zbadanie sfery nieświadomości, uważali bowiem, że człowiekiem rządzą siły niezależne od jego świadomego “ja” – surrealiści zafascynowani byli hipnozą, pismem automatycznym, mediumizmem – jednym słowem zjawiskami, których badaniem zajęła się rozwijająca się w owym czasie psychoanaliza. Przypisywali ogromną rolę niepohamowanej wyobraźni, czerpali również z niektórych założeń romantyzmu. Pragnęli odnajdywać i kultywować cudowność, a także dramatyzować nawet pozornie zwyczajne wydarzenia. Duże znaczenie miał dla nich także element zaskoczenia, absurdu i nonsensu; czerpali z niego wszyscy twórcy surrealizmu.
